ఇరాన్ సుప్రీం లీడర్ అలీ ఖమేనీ మరణం మరియు పశ్చిమాసియాలో అమెరికా-ఇజ్రాయెల్ శక్తులు సృష్టించిన కొత్త సమీకరణాల నేపథ్యంలో భారత ప్రభుత్వం పాటిస్తున్న నిశ్శబ్దం ఇప్పుడు ప్రపంచవ్యాప్తంగా చర్చనీయాంశంగా మారింది.
సాధారణంగా ఇటువంటి అంతర్జాతీయ పరిణామాల సమయంలో సంతాప సందేశాలు లేదా దాడులపై ఖండనలు వెలువడటం సహజం. కానీ, ఈసారి భారత్ ఎటువంటి ఖండనలు చేయలేదు, కనీసం ఖమేనీ మరణానికి సంతాపం కూడా ప్రకటించలేదు. “మేము ఇరాన్ పక్షాన నిలబడతాము” అనే మాట కూడా వినిపించలేదు. ఈ వ్యూహాత్మక మౌనం వెనుక దశాబ్దాల నాటి చేదు నిజాలు దాగి ఉన్నాయి.
నిజానికి ఇరాన్ ఎన్నడూ భారతదేశానికి నిజమైన మిత్రుడిగా వ్యవహరించలేదనేది ఒక కఠినమైన వాస్తవం. గత కొన్ని దశాబ్దాలుగా చాబహార్ రేవు వంటి ప్రాజెక్టుల ద్వారా భారత పెట్టుబడులను, సత్సంబంధాలను ఇరాన్ పొందినప్పటికీ, కీలక సమయాల్లో భారత్‌కు వెన్నుపోటే పొడిచింది. పాకిస్తాన్ మద్దతు ఉన్న ఉగ్రవాదులు భారత గడ్డపై మారణకాండ సాగించిన ప్రతిసారీ ఇరాన్ మౌనంగానే ఉండిపోయింది.
అదే సమయంలో, ఉగ్రవాదానికి వ్యతిరేకంగా భారత్ ఎదురుదాడి చేసినప్పుడు మాత్రం, ఇస్లామిక్ కోఆపరేషన్ ఆర్గనైజేషన్ (OIC) వేదికగా భారత్‌ను ఇరాన్ తీవ్రంగా విమర్శించింది. ముఖ్యంగా కాశ్మీర్ అంశంలో ఇరాన్ ఎప్పుడూ పాకిస్తాన్ వైపే నిలబడింది.
గత 40 ఏళ్లుగా ఇరాన్ మతపరమైన సంఘీభావాన్ని ఒక ఆయుధంగా మలుచుకుని భారతదేశాన్ని లక్ష్యంగా చేసుకుంది. భారత ఉగ్రవాద వ్యతిరేక చర్యలను “దురాక్రమణ”గా అభివర్ణించిన గత ఇరాన్ పాలకుల తీరును భారత్ ఎన్నడూ మర్చిపోలేదు. అందుకే, ఇప్పుడు ఆ పాత వ్యవస్థ పతనం చెందినప్పుడు ప్రధాని మోదీ గానీ, భారత ప్రభుత్వం గానీ ఒక్క దౌత్యపరమైన కన్నీటి చుక్క కూడా కార్చలేదు. ఇది పొరపాటున జరిగిన మౌనం కాదు, ఇది ఒక స్పష్టమైన తీర్పు. ఒకప్పుడు 140 కోట్ల మంది భారతీయుల ప్రయోజనాలను, బాధను పట్టించుకోని సుప్రీం లీడర్ పట్ల భారత్ నేడు అంతే కఠినంగా వ్యవహరిస్తోంది.
ప్రస్తుతం భారత్ కేవలం పశ్చిమాసియాలో జరుగుతున్న ఈ యుద్ధాన్ని గమనించడమే కాదు, ఆ యుద్ధం తర్వాత ఏర్పడబోయే కొత్త ప్రపంచ క్రమాన్ని తనకనుగుణంగా మలుచుకునే పనిలో ఉంది. ఏ ప్రెస్ నోట్ ఇవ్వలేని బలమైన సందేశాన్ని భారత్ తన నిశ్శబ్దంతోనే ప్రపంచానికి చాటిచెప్పింది. గతంలో జరిగిన ప్రతి అవమానాన్ని గుర్తుంచుకుని, తన జాతీయ ప్రయోజనాలే పరమావధిగా భారత్ నేడు ఈ వ్యూహాత్మక అడుగు వేసింది.
